نشست علمی «شبکه‌های حمل‌ونقل شهری و خودروهای خودران» در دانشگاه هنر ایران برگزار شد.

یکشنبه ۱۶ آذر ۱۴۰۴، سالن پژوهشکده دانشگاه هنر ایران میزبان نشست علمی و کارگاه آموزشی با عنوان «شبکه‌های حمل‌ونقل شهری و خودروهای خودران» بود. این رویداد با همکاری آزمایشگاه آوامنظر (منظر صوتی در محیط‌های شهری)، معاونت پژوهش و فناوری دانشگاه هنر ایران، و گروه طراحی شهری برگزار شد. دبیر برگزاری نشست خانم مهندس فاطمه دهقانی بودند.

در این نشست، دکتر لیلا کوکبی (دانشیار گروه طراحی شهری دانشگاه هنر ایران) و دکتر امیرحسین سلطان‌زاده از آزمایشگاه مکاترونیک دانشگاه خواجه‌نصیرالدین طوسی، درباره ابعاد علمی، فنی و اخلاقی تحول در شبکه‌های حمل‌ونقل شهری در عصر خودروهای خودران سخن گفتند.

دکتر سلطان‌زاده در بخش نخست نشست با مرور تاریخچه توسعه فناوری‌های خودران، به بیان سه لایه‌ی اصلی عملکرد این خودروها پرداخت: ادراک محیط (Perception)، برنامه‌ریزی (Planning)، و اجرا (Execution). وی با اشاره به معماری خودروی خودران MIT در سال ۲۰۰۵، سیر پیشرفت سریع فناوری‌های حسگری، پردازش و تصمیم‌گیری را تشریح کرد و طبقه‌بندی انجمن مهندسان خودرو (SAE) از سطح صفر تا سطح پنج خودکارسازی را توضیح داد. او همچنین به کاربردهای عملی خودروهای سطح ۲ (نظیر خودروهای تسلا) و چالش‌های ایمنی مرتبط با سطوح انتقال کنترل انسان و ماشین پرداخت.

در بخش دوم، دکتر کوکبی به پیوند میان فناوری خودروهای خودران و طراحی فضاهای شهری اشاره کرد. او تأکید نمود که توسعه چنین سامانه‌هایی نیازمند بازنگری در زیرساخت‌های خیابان‌ها، علائم راهنمایی، فضاهای پارک و همچنین ابعاد اجتماعی و تجربه‌ی زیسته‌ی شهروندان است. از دید او، آینده‌ی طراحی شهری متأثر از ادغام شبکه‌های حمل‌ونقل خودکار، ارتباطات بین وسایل نقلیه (V2V) و شبکه‌های هوشمند اطلاعات شهری خواهد بود.

در ادامه، نمونه‌هایی از پیشرفت‌های صنعتی شرکت‌هایی مانند Waymo و Zoox (وابسته به آمازون) معرفی شد که توانسته‌اند خودروهایی تمام‌خودران با قابلیت حرکت دو‌جهته و بدون فرمان طراحی کنند. آمارهای ارائه‌شده حاکی از کاهش چشمگیر خطاهای انسانی و افزایش راندمان فضاهای جاده‌ای از طریق ارتباط بین خودروها و زیرساخت است.

حاضران در کارگاه در گفت‌وگویی میان‌رشته‌ای به بررسی پرسش‌هایی درباره‌ی مسئولیت اخلاقی تصمیم‌گیری خودروهای خودران، آینده‌ی مالکیت خودرو در مدل‌های اشتراکی، و نقش طراحی شهری در تضمین عدالت فضایی و دسترسی‌پذیری پرداختند.

نشست «شبکه‌های حمل‌ونقل شهری و خودروهای خودران» با استقبال دانشجویان رشته‌های طراحی شهری، مکاترونیک، و فناوری‌های نوین شهری مواجه شد و فرصتی فراهم آورد تا ابعاد علمی و اخلاقی این دگرگونی فناورانه در بستری میان‌رشته‌ای مورد بحث قرار گیرد.